The stolen Caryatid from the south porch of the Erechtheion / Η κλεμμένη Καρυάτιδα

Artifacts
Figurines, statues ect. / Eιδώλια, αγάλματα κ.α

(Για ΕΛΛΗΝΙΚΑ πάτε κάτω)
A Caryatid from the south porch of the Erechtheion. The figure is in London, the best preserved. Those left on the building have now been removed from the polluting atmosphere of Athens to the new museum. About 410 BC. (London 1816,0610.128)

The Ionic order of the Erechtheion offers more contrast with the Ionic of the Archaic period, than does the Doric Parthenon with its predecessors. In the capitals concave channels in the volutes were now the rule where earlier, but for rare and primitive exceptions, they were plump convex. In the Erechtheion capitals there are even double channels, and the usual egg-and-dart between the volutes has a cable pattern above and a floral band (as in Archaic Samos) below. There had been some variety in the bases too, the Erechtheion having a type developed in Attica. The shafts have twenty-four flutes, with flat ridges between, against the Doric twenty with sharp ridges; and the Ionic column as a whole retains its tall slim proportions against the squat Doric, which made it a natural choice for positions where the mass of a Doric colonnade could have looked unbearably heavy. All the carved mouldings of these buildings were painted, some with coloured glass inlays also, and it now seems that even the flat wall surfaces were toned down with a colour wash to reduce the glare of direct sunlight. Add the realistic colouring of the figure sculpture and the difference between what we see today in Athens and in museums and what was seen in antiquity becomes almost impossible to conceive.

A visitor to the Acropolis would have done well to save for the end his inspection of the little Temple of Athena Nike, on the bastion overlooking the entrance. It was a small Ionic building, erected over what had become the traditional position for this shrine, a mirror in miniature of the more elaborate Ionic of the Erechtheion. A low stone balustrade surrounded the sanctuary, and the relief carving upon it offers perfect examples of the statuary style typical of the end of the 5th century, successor to the rather heavy Classical idealism of the Parthenon. Figures of Victory are shown in a frieze leading animals to sacrifice and erecting trophies, attended by Athenas . 

The thin material of their dress is pressed so close to the body that some are virtually nude studies, an effect anticipated in the Parthenon pediments , the transparency and swirl of the drapery lending emphasis to the form of the body, and not either concealing it or having a mass and movement of its own apart from the body beneath. The treatment of dress and of the human body, especially of women, has come a long way during the 5th century.

Το 1801 μία από τις Καρυάτιδες και ο βόρειος κίονας του ανατολικού πρόπυλου μαζί με το υπερκείμενο τμήμα του θριγκού αφαιρέθηκαν από τον Λόρδο Έλγιν με σκοπό την διακόσμηση του μεγάρου του και αργότερα πωλήθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο (μαζί με γλυπτά από τα αετώματα και τις ζωφόρους του Παρθενώνα).Ένας θρύλος της εποχής ανέφερε πως κατά τη διάρκεια της νύχτας οι εναπομείνασες πέντε Καρυάτιδες ακουγόταν να θρηνούν για την χαμένη αδελφή τους. Ο Έλγιν, προσπάθησε να αφαιρέσει και μια δεύτερη Καρυάτιδα και όταν προέκυψαν τεχνικές δυσκολίες, προσπάθησε να την κόψει σε κομμάτια. Το γλυπτό θρυμματίστηκε και παρέμειναν τα θραύσματα. Αργότερα ανακατασκευάστηκε ασυντόνιστα με τη χρήση τσιμέντου και μεταλλικών ράβδων. 

Caryatid from the Siphnian Treasury / Καρυάτιδα του θησαυρού των Σιφνίων

Excavated at Delphi. The torso, head and other small fragments were found between 1891 and 1894 in the gardens and houses of the village which overlay the sanctuary. Date: 530 BC - 525 BC

The caryatid is one of a pair of mirror-image korai which, in place of columns, supported the entablature of the Siphnian Treasury porch. Her head, though battered, is essentially intact. She has a round face and finely combed hair, crimped in front, with four tendrils falling forward over each shoulder. Many holes attest to the numerous ornaments added to the stephane as well as to earrings. She wears a finely crinkled chiton with a simple scooped neck. The rolled himation passes from the left shoulder high under the opposite breast. Zig-zag pleats descend from a short, wide box pleat in the center. On her head is a drum-like element known as a kalathos. It is decorated with satyrs and nymphs in high relief. Robertson suggests comparison with a small relief panel in Munich from Paros, on which are dancing women. The kalathos in turn supported a capital of flattish form, also richly sculpted with lions attacking a deer.

Form & Style: In form and detail the caryatid is close to several korai from Delos, one from Paros (New York), one from Andros (Copenhagen) and a head in Thasos, a Parian colony (for this last, see Holtzmann 1977). The provenances might suggest that the sculptor of the Siphnian caryatid, probably Master A who was also responsible for the friezes on the west and south side, was a local, Cycladic sculptor. However, the connections with East Greek style are also strong.

Χρονολόγηση: Αρχαϊκή περίοδος, 525 π.X.

Τόπος Εύρεσης: Δελφοί, Τέμενος του Απόλλωνα

Μία από τις δύο Καρυάτιδες, που κοσμούσαν το θησαυρό των Σιφνίων, από τα εντυπωσιακότερα μνημεία στο ιερό των Δελφών. Ακολουθώντας τη δομή του θησαυρού των Κνιδίων, ο αρχιτέκτονας χρησιμοποίησε στη θέση των δύο εξωτερικών κιόνων αγάλματα με τη μορφή κόρης, που στέκονταν ανάμεσα στις παραστάδες του προνάου και στήριζαν το θριγκό. Από τη μία διατηρείται μεγάλο μέρος του κορμού και το κεφάλι με τον πόλο (ή κάλαθο), ο οποίος διακοσμείται με ανάγλυφη διονυσιακή σκηνή μαινάδων και σιληνών. Η μορφή φοράει λεπτό χιτώνα και ιμάτιο με πλούσιες κάθετες πτυχές, ενώ έφερε και ένθετα μεταλλικά κοσμήματα, που στηρίζονταν στις κοιλότητες στα μαλλιά και στα αυτιά της. Οι λεπτομέρειες της ενδυμασίας πρέπει να ήταν τονισμένες με χρώματα (κατά κύριο λόγο κόκκινο και μπλε, αλλά και πράσινο, ώχρα και χρυσαφί), προσδίδοντας εντυπωσιακό τόνο στο γλυπτό. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου διακατέχονται από μαλακό και αβρό πλάσιμο, προσφέροντας σημαντικά στοιχεία για την κυκλαδική και ειδικότερα την παριανή τέχνη στην υστεροαρχαϊκή περίοδο. Τα δύο όμοια αγάλματα θεωρούνται οι πρόδρομες μορφές των περίφημων Καρυάτιδων του Ερεχθείου στην Ακρόπολη των Αθηνών.