Βronze handle decorated with a small horse / Χάλκινη λαβή τριποδικού λέβητα

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

Βronze handle decorated with a small horse. Very likely from an Argive workshop. About mid-8th cent. B.C.

Large bronze tripod cauldrons with ornate handles were usual dedications to the major Panhellenic sanctuaries from the Geometric to Classical times. The Homeric poetry mentions the practice of conferring tripods as prizes in competitions honouring gods or deceased.

Χάλκινη λαβή τριποδικού λέβητα με ιππάριο. Πιθανότατα εργαστηρίου του Άργους. Περί τα μέσα του 8ου αι. π.Χ.

Μεγάλοι χάλκινοι τριποδικοί λέβητες με περίτεχνες λαβές αποτελούσαν συνήθη αφιερώματα στα μεγάλα, πανελλήνια ιερά από τους γεωμετρικούς έως και τους κλασικούς χρόνους. Στα ομηρικά έπη αναφέρεται η πρακτική της απονομής τριπόδων ως επάθλων σε αγώνες προς τιμήν θεών ή νεκρών.

Lebes Gamikos, Louvre K196 / Ο Γαμικός λέβης K196 στο Λούβρο

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

Lebes Gamikos, K196, Louvre Museum, Paris, France
Ο Γαμικός λέβης K196 στο Λούβρο

Artist/Maker Painter of Athens 1714
Woman and youth. Side B from a Apulian red-figure lebes gamikos, 360/350 BC.
Γυναίκα και νεαρός. Γαμικός λέβης από την Απουλία, του 360/350 π.Χ.
Dimensions H. 38.5 cm (15 in.), Diam. 21 cm (8 ¼ in.)
Credit line Campana Collection, 1861
Accession number K 196

Source/Photography/Bibliography
Photographer/Source Jastrow (2006)
Louvre Museum

The Vix Krater / Ο κρατήρας του Βίξ

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

(Για Ελληνικά πάτε στο τέλος)

The Vix Krater, an imported Greek wine-mixing vessel found in the famous grave of the "Lady of Vix"

The krater is one of the most important objects from antiquity and is the largest surviving example of its kind. Judging by the detailling is greek in origin, possibly Lacedaemonian or Corinthian. Archaeologists have suggested that the krater must have been manufactured elsewhere and dismantled prior to shipping to Vix where it would have been reconstructed. 

The largest and most famous of the finds from the burial is an elaborately decorated bronze volute krater of 1.63m (5'4") height and over 200kg (450lbs) weight. Kraters were vessels for mixing wine and water, common in the Greek world, and usually made of clay. The Vix krater has become an iconic object representing both the wealth of early Celtic burials and the art of Late Archaic Greek bronze work.

The krater was made of seven or more individual pieces with alphabetical markings, indicating that it probably was transported to Burgundy in pieces and assembled in situ.

The vase proper, made of a single sheet of hammered bronze, weighs about 60kg. Its bottom is rounded, its maximum diameter is 1.27m, and its capacity is 1,100 litres (290 gallons). Its walls are only 1mm to 1.3mm thick.

The krater was found crushed by the weight of the tumulus material above it. It had telescoped completely: the handles were found at the same level as the base. It was restored after excavation.

Its foot is made of a single moulded piece, its diameter is 74cm, its weight 20.2kg. It received the rounded bottom of the main vase and ensured its stability. It is decorated with stylised plant motifs.

The three handles, supported by rampant lionesses, weighed about 46kg each. Each is a 55cm high volute, each is elaborately decorated with a grimacing gorgon, a common motif on contemporary Greek bronzes.

A frieze of hoplites decorates the neck of the vessel, which is made of a bronze ring inserted into the main vase and supporting the handles. It depicts eight chariots, each drawn by four horses and conducted by a charioteer (depicted smaller than the hoplites for reasons of space), each is followed by a single fully armed hoplite on foot.

The frieze is an important example of early Greek bronze relief art, which has rarely survived.

The lid was a hammered bronze sheet, weighing 13.8kg and shaped to fit the krater's opening. It is concave and perforated by multiple holes, probably because it also served as a strainer for purifying wine.

A protrusion at its centre supports a 19cm statuette of moulded bronze, depicting a woman with one outstretched arm, which once may have held some object. She wears a peplos, the body-length Ancient Greek garment worn by women, and her head is covered by a veil. The statuette appears of a somewhat older style than figures on the rest of the vessel.

Το μεγαλύτερο μεταλλικό αγγείο που έχει βρεθεί ποτέ είναι γνωστό με την ονομασία “κρατήρας της Βιξ” και βρέθηκε  κατά την ανασκαφή ενός τύμβου στο ομώνυμο χωριό (Vix) της κεντρικής Γαλλίας. Πρόκειται για ένα αρχαίο ελληνικό έργο τέχνης, που χρονολογείται το 500 π.Χ. Οι διαστάσεις του αγγείου είναι 1.63 m ύψος και 1.27 m μέγιστη διάμετρος.

Φέρει ανάγλυφο και εγχάρακτο διάκοσμο από γεωμετρικά και φυτικά θέματα, αλλά και μορφές (Γοργόνες, ιππείς), άλογα σε καλπασμό και σκύλους.

Η πολύ σημαντική ανακάλυψή του έγινε τον Ιανουάριο του 1952 στην περιοχή της Vix (Βιξ) από τον Ρενέ Ζοφρουά και τον βοηθό του Μωρίς Μουασσόν, στον οχυρωμένο χώρο του Μον Λασουά. Στην διάρκεια προηγούμενων ανασκαφών είχαν βρεθεί εκεί θραύσματα μελανόμορφων αττικών αγγείων καθώς και τμήματα μασσαλιώτικων αμφορέων. 

Όταν όμως ο Ρ. Ζοφρουά ανέσκαψε στους πρόποδες του Μον Λασουά έναν ηγεμονικό τάφο, κάποιας πριγκήπισσας ή ιέρειας του όρους Ωξουά, ήρθαν στο φως πλούσια και αξιόλογα ευρήματα, που δίνουν μιαν άλλη διάσταση στο θέμα των σχέσεων και επαφών ανάμεσα στους Έλληνες εμπόρους και τους ντόπιους ηγεμόνες : «Ο τάφος αυτός, ο πλουσιότερος της περιόδου Χάλστατ, περιείχε έναν τεράστιο μπρούντζινο κρατήρα από την Ελλάδα, ένα διάδημα από συμπαγή χρυσό, ασημένια κύπελλα, μια ορειχάλκινη υδρία ετρουσκικής προέλευσης, ένα μελανόμορφο αττικό κύπελλο και ένα άρμα διακοσμημένο με διάτρητες ορειχάλκινες πλάκες».

Ο κρατήρας (ή αναμικτήρας) της Βιξ έχει 1,64 μ. ύψος και 1,28 μ. φάρδος, ζυγίζει άδειος πάνω από 208 κιλά και μπορεί να χωρέσει 1.200 λίτρα. Μια ζωφόρος με είκοσι τρία πρόσθετα ανάγλυφα στολίζει το λαιμό του αγγείου, όπου απεικονίζεται παρέλαση γεροδεμένων οπλιτών και τέθριππα άρματα που τα οδηγούν ηνίοχοι, φορώντας την περικεφαλαία στο κεφάλι.

Δέκα έξη ελληνικά γράμματα χρησίμευσαν σαν σημεία αναγνώρισης στους ορειχαλκουργούς που είχαν επιφορτισθεί με την αρμονική διάταξη των διάφορων στοιχείων αυτής της παρέλασης. Το διάγραμμα των γραμμάτων, η απεικόνιση των μορφών, η τεχνοτροπία των ενθεμάτων, οι στολές, όλα μας κάνουν να σκεφτούμε ότι πρόκειται για το αριστούργημα μιας λακωνικής πόλης της νότιας Ιταλίας, του Τάραντα προφανώς, που ανάγεται στις χρονιές 530 - 525 π.Χ.

Πήλινο δισκοειδές ακρωτήριο από το Ηραίο / Terracota discoid acroterion from Heraion

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

Την κορυφή κάθε αετώματος του ναού της Ήρας επέστεφε ένα πήλινο δισκοειδές ακρωτήριο, που συμβόλιζε ίσως τον ήλιο ή άλλο ουράνιο σώμα. Το συγκεκριμένο ακρωτήριο προέρχεται από το ανατολικό αέτωμα του Ηραίου. Είναι έργο λακωνικού εργαστηρίου και μοναδικό για το μέγεθος καθώς και για την εντυπωσιακή ποικιλία της γραπτής διακόσμησης και την πλούσια εναλλαγή των πλαστικών με τα επίπεδα μέρη του.

On top of each gable of the temple of Hera crowned a clay disc cape, which perhaps symbolized the sun or another celestial body. This cape comes from the east pediment of the Heraion. It is from a Laconian workshop and unique for its size and for its impressive variety of painted decoration.

Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας - Archaeological Museum of Olympia

Stamnos with Reclining Banqueters and Revelers c. 500 B.C / Μελανόµορφος «στάµνος» του Ζ. του Michigan (περ. 500 π.Χ.)

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

Stamnos with Reclining Banqueters and Revelers Michigan Painter (attributed to the) (Greece, active circa 500 B.C.) Greece, Attica, circa 500 B.C. Furnishings; Serviceware Black-figure ceramic with added red and white

Μελανόµορφος «στάµνος» του Ζ. του Michigan (περ. 500 π.Χ.) 

Fight over the body of Hippolyte, column-krater, ca. 575–550 BC / Μάχη πάνω από το σώμα του Ιππολύτη. Κορινθιακή μελανόμορφη στήλη-κρατήρας, περ 575-550 π.Χ.

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

The lefthand figure shows the armband and grip on the inside of a hoplon or Argive shield - painted Corinthian krater c. 560BC.

Fight over the body of Hippolyte. Corinthian black-figure column-krater, ca. 575–550 BC.
Hippolyte Painter

Attic black-figured amphora attributed to Exekias / Αττικός μελανόμορφος αμφορέας που αποδίδεται στον Εξηκία, 535 BC

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

Attic black-figured amphora
(Height 41,5 cm; width 30 cm)
Attributed to Exekias
Archaic period About 535 BC
London, The British Museum

The mythical king Memnon, seen here flanked by two warriors, was the leader in the Ethiopian contingent of the armies that gathered to defend Troy against the Greeks. He was the central hero of the lost epic Aethiopis, and his death is said to have been as tragic as that of Hector, slain by Achilles. Such was the grief of his mother, Eos, goddess of dawn, that the gods granted him immortality. It is a mark of how much he was respected that a Trojan ally was depicted on a Greek vase. 

Memnon by Exekias - II 

… κεῖνον δὴ κάλλιστον ἴδον μετὰ Μέμνονα δῖον (Odyssey, XI, 522).

… next to the noble Memnon, he was the handsomest man I never saw.

Memnon was a son of Tithonus and Eos, and brother of Emathion. In the Odyssey and Hesiod he is described as the handsome son of Eos, who assisted Priam with his Ethiopians against the Greeks. He slew Antilochus, the son of Nestor, at Troy. According to the common account, Achilles avenged the death of Antilochus upon Memnon.

Στην ελληνική μυθολογία ο Μέμνων ήταν βασιλιάς της Αιθιοπίας, γιος της Ηούς και του Τιθωνού, εγγονός του Λαομέδοντα και ανιψιός του Πριάμου. Σύμφωνα με αυτήν, του αποδίδεται η ίδρυση της Σούσας, ονομάστηκε Μεμνόνιο, όπου έφθασε αφού πέρασε πρώτα από την Αίγυπτο

Early Attic alphabet / Αρχαίο Αττικό αλφαβητάριο

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

Early Attic alphabet , Attic black-figure cup.

Αρχαίο Αττικό αλφαβητάριο, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα

Fragment of black figure tablet from a tomb at Spata / Απότμημα γραπτού επιτύμβιου πίνακα από τάφο στα Σπάτα

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

Material: Clay

Provenance: From a tomb at Spata, eastern Attica.

Gift of the Vlastos-Serpieri family

Height: 0.37m. Inv. no: ΣΒ 512

Exhibition place: Room 60, Case 8, no. 4

The fragment comes from a rectangular tablet intended to ornament a grave. It depicts two men wearing a cloak and walking towards the right. The man who is fully preserved is raising his right hand and opening his mouth. Judging from similar, intact, works it is to be conjectured that the composition showed a chorus-like gathering of men, who are making their farewells by lamenting the deceased (prothesis). Anatomical details and garments are rendered by means of a few fluent incisions.

The painting is attributed to the potter, and most probably painter, Lydos, who along with Amasis and Exekias make up the trio of the most important craftmen of the black-figure style. His signature on a cauldron and an amphora implies that he was probably a foreigner from Lydia, who was trained and produced vases that followed Attic traditions. Active from before 560 BC to about 535 BC, Lydos had many pupils in his workshop and his artistic influence spread beyond Attica. He drew scenes dealing with burial customs on vases of various shapes.

Despite its partial state of preservation, the tablet offers important evidence pertaining to the lost works of monumental painting of the Archaic period. Its flat surface and the height of the figures, much greater than those on vases, recalls the treatment and rendering of scenes in large scale. In the notebook in which he recorded his purchases, the collector Michael Vlastos notes that he bought the fragments of the clay tablet by Lydos at Spata, in eastern Attica, from the antiques dealer Theodoros Giannopoulos for 4,483 drachmas on 11 September 1934.

Υλικό: Πηλός

Προέλευση: Από τάφο στα Σπάτα Αττικής.

Δωρεά οικογενείας Βλαστού-Σερπιέρη.

Ύψος: 0,37μ. Αρ. ευρ.: ΣΒ 512

Χώρος έκθεσης: Αίθουσα 60, προθήκη 8, αρ. 4

Το θραύσμα προέρχεται από ορθογώνιο πίνακα για διακόσμηση τάφου. Εικονίζονται δύο ιματιοφόροι άνδρες βαδίζοντας προς τα δεξιά. Ο πλήρως σωζόμενος υψώνει το δεξί χέρι και ανοίγει έντονα το στόμα. Κρίνοντας από ανάλογα, ακέραια έργα, εικάζεται ότι η σύνθεση παρουσίαζε «χορό» ανδρών, οι οποίοι αποχαιρετούν με θρήνο νεκρό (πρόθεση). Με ελάχιστη και άνετη χάραξη αποδίδονται ανατομικές λεπτομέρειες και τα ενδύματα.

Το έργο αποδίδεται στον αγγειογράφο, και πιθανότατα και αγγειοπλάστη, Λυδό, ο οποίος μαζί με τον Άμασι και τον Εξηκία συνιστούν την τριάδα των σπουδαιότερων τεχνιτών του αττικού μελανόμορφου ρυθμού. Η υπογραφή του «ο Λυδός» σε ένα λέβητα και έναν αμφορέα υπαινίσσεται πιθανώς ξένο από τη Λυδία, μέτοικο ή δούλο, ο οποίος μαθήτευσε και παρήγε σύμφωνα με την αττική παράδοση. Έδρασε την περίοδο πριν από 560 έως περίπου το 535 π.Χ. Είχε πολλούς μαθητές στο εργαστήριό του και άσκησε επιρροή και πέραν της Αττικής. Ζωγράφισε θέματα σχετικά με τα νεκρικά έθιμα και σε αγγεία διαφόρων σχημάτων. Παρά την αποσπασματική διατήρηση, το έργο αποτελεί σπουδαία μαρτυρία για τα χαμένα έργα της μνημειακής ζωγραφικής των αρχαϊκών χρόνων. Η επίπεδη επιφάνειά του και το ύψος των μορφών, το οποίο υπερβαίνει εκείνων στα αγγεία, παραπέμπει στον τρόπο εικαστικής διαχείρισης και απόδοσης παραστάσεων σε μεγάλη κλίμακα.

Στο τετράδιο αγορών του συλλέκτη Μιχαήλ Βλαστού αναφέρεται ότι τα θραύσματα του ταφικού πίνακα του Λυδού από τα Σπάτα αγοράστηκαν την 11η Σεπτεμβρίου του 1934 από τον αρχαιοπώλη Θεόδωρο Γιαννόπουλο αντί 4.483 δραχμών.

Bibliography: Μ. Τiverios, Ο Λυδός και το έργο του. Συμβολή στην έρευνα της αττικής μελανόμορφης αγγειογραφίας, Δημοσιεύματα του Αρχαιολογικού Δελτίου no. 23, Αthens 1976.

Geometric-style box in the shape of a barn, 850 BC. / Κουτί γεωμετρικού στυλ σε σχήμα αχυρώνα, 850 π.Χ.

Artifacts
Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

Geometric-style box in the shape of a barn. On display in the Ancient Agora Museum in Athens, housed in the Stoa of Attalus. From early geometric cremation burial of a pregnant wealthy woman, 850 BC.

Κουτί γεωμετρικού στυλ σε σχήμα αχυρώνα. Εκτίθεται στο Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας, που στεγάζεται στη Στοά του Αττάλου. Από πρώτο γεωμετρικής περιόδου τάφο ( αποτέφρωσης) μιας εγκύου πλούσιας γυναίκας, 850 π.Χ.

Picture by G.dallorto November 9 2009.

The Siren Vase / Ο Οδυσσέας και οι Σειρήνες - Ιπτάμενοι Έρωτες

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

ΑΓΓΛΙΚΑ
Attributed to: The Siren Painter,Attic, 480BC-470BC (circa),  now at British Museum.

The ship of Odysseus passing the Sirens. The sea is represented by a narrow space in the foreground shaded in thinned black, and with a wavy outline of the same colour. In this the ship moves to left, propelled by oars, of which six are seen on the port side; the heads and shoulders of five bearded rowers are visible above the gunwale; the fourth and fifth are seated on the same thwart: the stroke oar looks round to left at no. 2; the rowers of the second and fifth oars are not shown, and there is a seventh port near the bows which is not occupied by an oar. High up in the stern seat sits the steersman between the two steering-oars (πηδάλια), which work on cords attached to the ship's side; with his left hand he steers, his right is extended, and his mouth open, as if he were encouraging the rowers; he is bearded and has an himation around the lower part of his body. This figure and the first two rowers are wreathed, the other rowers have a fillet. Over the aphlaston a fringed piece of drapery decorated with crosses is hung (as ensign or σημείου?). The fore part of the hull is formed like the snout of a boar, with a large eye of archaic form painted in black; above it is a raised platform or forecastle formed of crossed spars, which reaches to the mast. Near the top of the mast is the καρχήσιον, probably of metal, as it is shaded differently from the mast, with two projecting eyelet holes (τροχίλίαί) in which the halyards (ιμάντες) run. The yard, with sail attached to it by a rope (coloured brown), is hoisted to the top of the mast, in a position oblique to the keel, and is kept in position by two braces (ύπέραι), of which one is attached at the bows, the other at the stern, immediately in front of the steersman. The sail is brailed up along its whole length, the brailing ropes (μηρνματα καλωδίων) indicated by brown lines here and there on the sail, and attached on deck within the steersman's reach. Odysseus, wreathed and bearded, is fastened against the bottom of the mast, facing the stern, with his arms behind his back lashed to it. His head is thrown back, looking upwards towards the Sirens. On each side of the scene a rocky promontory projects over the sea, with a Siren standing on the top. The Sirens are represented as birds with woman's heads, their hair looped up with a dotted stephane, a single tress hanging beside the ear (parotis): their lips are parted as though singing. The one on the left flaps her wings: over her is inscribed ΗΙΜEPΟΠΑ, Ίμερόπα. The one on the right stands still with folded wings. In front of her a third Siren flings herself down from the edge of the cliff, and falls headlong with closed eyes, as though already dead.

Three Erotes flying over the sea. The sea is represented as in a. The Erotes fly in single file to right, the foremost inscribed HIMEPOΣ, Ιμερος, carrying in both hands a long taenia decorated with key pattern and fringed ends; he looks round at the others, who carry a long tendril and a hare respectively. Their type is that of a full-grown boy, with long hair coiled above the neck (cf. Ε67) and hanging over the ear, and a fillet. Beside each of the second and third figures is inscribed KAΛΟΣ, καλός.

At the bottom of the foot an incised character.

Purple rigging of ship, wreaths, fillets, and inscriptions. Brown inner markings, shading of the sea and sails, gunwale of boat, feathers of Sirens, earth in b, pinions of wings, and skin of hare. Eye in archaic form (both angles slightly open). Each design is enclosed in a panel, formed by (below) sets of three maeanders separated by chequer squares, (above) tongue surmounting egg pattern, (at sides) net pattern. In b the design partly cuts and is partly cut by the border at the top.

GREEK
Στάμνος ύψος 35,56 εκ. 480-470 π.Χ. Βρετανικό Μουσείο, Ε440

Το πλοίο του Οδυσσέα έχει φτάσει στις Σειρήνες και ο Οδυσσέας είναι δεμένος στο κατάρτι, ενώ οι σύντροφοί του, έχοντας κλείσει με κερί τα αυτιά τους, κωπηλατούν για να ξεφύγουν. Το πλοίο κινείται προς τα αριστερά. Διακρίνονται έξι κουπιά, ενώ οι κωπηλάτες είναι πέντε. Στην πρώτη αριστερή θέση κάθονται δύο μαζί, δε φαίνεται όμως ότι κωπηλατούν και οι δύο, γιατί δε διακρίνεται το δεύτερο κουπί. Υπάρχουν οπές,  απ' όπου δεν προβάλλουν κουπιά. Ίσως για να γίνει φανερό ότι κάποιοι σύντροφοι του Οδυσσέα έχουν ήδη χαθεί. Στην πρύμνη βρίσκεται ο πηδαλιούχος. Το πανί του πλοίου είναι δεμένο στην αντένα. Δύο από τις Σειρήνες κάθονται σε βράχους, αριστερά και δεξιά της σύνθεσης. Αυτή στα δεξιά, είναι ακίνητη, ενώ αυτή που βρίσκεται αριστερά κουνάει τα φτερά της, έτοιμη να πετάξει. Διακρίνεται η επιγραφή: ΗΙΜEPΟΠΑ, Ιμερόπα. Η τρίτη πετάει ανάποδα με τα μάτια κλειστά και βρίσκεται μπροστά στον Οδυσσέα. Παρουσιάζονται ως πτηνά στο κάτω μέρος του σώματος και γυναίκες στο πάνω. Έχουν τα μαλλιά τους μαζεμένα και δεμένα με ταινία, ενώ ξεπροβάλλει μία παρωτίδα (μικρή κοτσίδα δίπλα στο αυτί). Η θάλασσα αποδίδεται με καμπύλη γραμμή και αραιωμένο μαύρο.
Στη β' όψη του αγγείου εικονίζονται τρεις έρωτες που πετούν πάνω από τη θάλασσα να κατευθύνονται προς τα δεξιά. Ο πρώτος στα δεξιά, φέρει την επιγραφή: HIMEPOΣ, Ιμερος. Κρατάει στα χέρια του μια ταινία διακοσμημένη με μαίανδρο και κοιτάει προς τους άλλους δύο που τον ακολουθούν. Αυτοί με τη σειρά τους κρατούν μια ταινία κι ένα λαγό. Ο λαγός, όπως και ο πετεινός, είναι δώρα που προσέφερε ο εραστής στον ερωμένο του. Δίπλα τους υπάρχουν οι επιγραφές ΚΑΛΟΣ. Τα σώματά τους δεν έχουν αποδοθεί με τον καλύτερο τρόπο. Για τον Boardman είναι "κακόσχημοι".

Dipylon Amphora / Αμφορέας του Διπύλου

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

ΑΓΓΛΙΚΑ  lasagna

Dipylon Amphora, also Dipylon vase, one of the most famous ancient Greek vases is called, which was created in Athens from Dipylon Master at the beginning of the Late Geometric style (to 760/50 v. Chr.). Probably the vase painter was also the pottery of the piece.

The Dipylon vase was found in Athens on later erected Dipylon Gate, near the cemetery in the Kerameikos. Since both the painter and the vase because of their locality got its name, is the name vase the artist. Perhaps the vase came after the city was destroyed by the Persians 490 v. Chr. There and was previously on a grave. The piece is now in the National Archaeological Museum of Athens.

As the monumental, 1.55 meter high belly Henkel Amphora - on two opposite sides two double handles are at the point of greatest diameter attached - was a Grabvase and marked the grave of a woman. Men graves were characterized by monumental craters. The workshop of the Dipylon painter who specialized in the production of such vases.

The Dipylon Amphora considered the most important work of geometric vase painting, in which the best ceramists of his time has put its full ability. "The architecture of the vase and the breakdown of its parts are incomparable. In its decoration geometric art finds its richest and fullest expression ". The main frieze of the vase shows a prothesis, casketing a dead, as was usual on such vases. In framed main field represents the painter 19 people in the manner customary for the dating of the vase silhouette art. The dead woman lying on a stretcher, the viewer is deprived of nothing. Even the pall is lifted from the people either side of the stretcher, and shown to the dead. At the head of the stretcher is a child, closely followed by six women. At the foot of the bier are another five women and two men. The child and the women have their arms as suit gesture on their heads. The men who are recognized by their swords and daggers have collected only one arm to suit. Before the stretcher, there are four more people. Two women kneel, another woman and a man sitting in chairs in front of the dead. As is customary for the Dipylon Master, the thorax of the figures forms an equilateral triangle, which is still carried on by the outstretched arms upward. Hands and fingers are only displayed if they are important to the plot. In this illustration you see the spread fingers only at the dead, which is marked in this way as dead. The deceased is identified by her skirt as a woman.

Between the figures filling ornaments are painted, which include the scene in the remaining ornament of the vase. Thus, they soften the contrast between the ornamental, geometric patterns and the character representation, which would otherwise have acted like a foreign body. The ornaments on the abdomen and the neck of the amphora are of the highest quality. They emphasize the structure of the vase and adapt well to the shape of the vase. In the middle of the neck, on the shoulder and in the middle of the abdomen of the Dipylon Master shows an ornament which he probably invented itself, the double meander. Another new feature are the two animal friezes on the neck. They are based on oriental models well and there maybe gold ribbons. The upper frieze shows äsende deer, the lower Ibex resting on her buckled forelegs.

GREEK

Ο Αμφορέας του Διπύλου είναι το πιο σημαντικό αγγείο της γεωμετρικής εποχής και ένα από τα πιο φημισμένα έργα αρχαίας Ελληνικής κεραμικής και αγγειογραφικής τέχνης. Κατασκευαστής του είναι ο γνωστός με το συμβατικό όνομα Αγγειογράφος του Διπύλου .

Το αγγείο είναι εξολοκλήρου διακοσμημένο με αλλεπάλληλες παράλληλες οριζόντιες ζωφόρους γεωμετρικού διάκοσμου από μαιάνδρους και ρόμβους. Η κυρίως ζωφόρος περιέχει δύο εικόνες που πλαισιώνονται από τις δύο μικρές λαβές. Περιέχει συνολικά 19 ανθρώπινες σιλουέτες. Η εικόνα στην μπροστινή έχει μεγαλύτερο μήκος από την εικόνα στην πίσω όψη. Είναι πλαισιωμένη από δύο μικρούς κάθετους μαιάνδρους. Εικονίζει μια παράσταση πρόθεσης και θρήνου μιας νεκρής γυναίκας, όπως συμπεραίνουμε από την φούστα που φοράει. Είναι τοποθετημένη σε οριζόντια κλίνη με νεκρικό σενδόνι. Μπροστά στην κλίνη δύο γονατιστές γυναίκες προς τα δεξιά θρηνούν, ενώ δεξιά κάθονται σε καρέκλα ένας άνδρας και μια γυναίκα προς τα αριστερά που θρηνούν και αυτοί. Ακόμα πιο δεξιά ίστανται πέντε γυναίκες, και δύο άνδρες θρηνούμενοι και αυτοί, ενώ ένα παιδί αγγίζει με το χέρι του την κλίνη της νεκρής. Αριστερά της κλίνης ίστανται άλλες έξι γυναίκες και ένα παιδί που θρηνούν, ενώ το παιδί αγγίζει και αυτό με το χέρι του την κλίνη. Οι άνδρες διακρίνονται από το σπαθί και μαχαίρι που φοράνε στη μέση. Η παράσταση στην πίσω όψη είναι πλαισιωμένη από δύο μεγάλα αστέρια. Ο λαιμός του αγγείου περιέχει δύο παραστάσεις με ελάφια που βόσκουν και κατσίκες που ξεκουράζονται.

Ο θώρακας των ανθρώπων έχει σχήμα τρίγωνο, από το οποίο τα χέρια αυτών που θρηνούν σχηματίζουν προέκταση. Οι παλάμες και τα δάκτυλα εικονίζονται μόνο όταν έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία για την εικονιζόμενη παράσταση. Τα χέρια και τα δάκτυλα των νεκρών εκδηλώνουν το άψυχο σώμα. Ανάμεσα στις ανθρώπινες σιλουέτες είναι τοποθετημένα διακοσμητικά στοιχεία που συνδέουν οπτικά τη σκηνή με τον όλο διάκοσμο του αγγείου, σχηματίζοντας έτσι μια γέφυρα ανάμεσα στα γεωμετρικά σχήματα και την ανθρώπινη σκηνή. Τα διακοσμητικά στοιχεία στην κοιλιά και τον λαιμό του αγγείου είναι άριστης ποιότητας. Χρησιμεύουν στον επιπλέον τονισμό του σχήματος του αγγείου. Στο κέντρο του λαιμού του αγγείου, καθώς και στους ώμους του και στο κέντρο της κοιλιάς παρατηρούμε έναν διπλό μαίανδρο, επινόηση του Αγγειογράφου του Διπύλου. Μια άλλη επίσης σημαντική καινοτομία είναι οι ζωφόροι με τα ελάφια, ίσως ανατολικής επιρροής με πρότυπο χρυσά ελάσματα.

Ο αμφορέας ήταν σήμα γυναικείου τάφου, ενώ στους ανδρικούς τάφους τοποθετούνταν μνημειώδης κρατήρας.

Χρονολογείται στην υστερογεωμετρική εποχή, 760-750 π.Χ. Το εργαστήριο του Αγγειογράφου του Διπύλου είχε εξειδικευτεί στην κατασκευή αυτού του μνημειώδους αγγείου. Ο Αγγειογράφος του Διπύλου μπορεί να ήταν ταυτόχρονα και ο κεραμεύς του αγγείου αυτού. Το Δίπυλο είναι μεταγενέστερης κατασκευής. Το αγγείο μπορεί να είχε μεταφερθεί εκεί από κάποιο άλλο μέρος μετά την καταστροφή της πόλης το 490 π.Χ. και τοποθετήθηκε στο σημείο εκεί που βρέθηκε.

Derveni Crater / Κρατήρας του Δερβενίου

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

Κρατήρας του Δερβενίου. 330 π.Χ.Αρχαιολογικό μουσείο Θεσσαλονίκης

Derveni Crater  - 330 BC.Archaeological museum of Thessaloniki

Αγγλικά

The Derveni Krater is a volute krater, the most elaborate of its type, discovered in 1962 in a tomb at Derveni, not far from Thessaloniki, and displayed at the Archaeological Museum of Thessaloniki. Weighing 40 kg, it is made of an alloy of bronze and tin in skilfully chosen amounts, which endows it with a superb golden sheen without use of any gold at all. It is dated to the 4th century BC, and was probably made in Athens. Large metalwork vessels are extremely rare survivals in Ancient Greek art, and the Derveni Krate is the outstanding survival from Hellenistic art, as the Vix Krater is from the Archaic period.

The vase is composed of two leaves of metal which were hammered then joined, although the handles and the volutes (scrolls) were cast and attached. The main alloy used gives it a golden colour, but at various points the decoration is worked with different metals as overlays or inlays of silver, copper, bronze and other base metals. Such highlights include the silver garlands of vine and ivy around the krater, the silver and copper stripes on the vipers at the handles, and the silver ords of the eyes of the volute masks.

The top part of the krater is decorated with motifs both ornamental (gadroons, palm leaves, acanthus, garlands) and figurative: the top of the neck presents a frieze of animals and most of all, four statuettes ( two maenads, Dionysus and a sleeping satyre) are casually seated on the shoulders of the vase, in a pose foreshadowing that of the Barberini Faun. On the belly, the frieze in low relief, 32.6 cm tall, is devoted to the divinities Ariadne and Dionysus, surrounded by revelling satyrs and maenads of the Bacchic thiasos, or ecstatic retinue. There is also a warrior wearing only one sandal, whose identity is disputed: Pentheus, Lycurgus of Thrace, or perhaps the "one-sandalled" Jason of Argonaut fame.

The exact date and place of making are disputed. Barr-Sharrar thinks it was made around 370 BC in Athens. Based on the dialectal forms used in the inscription, some commentators think it was fabricated in Thessaly at the time of the revolt of the Aleuadae, around 350 BC. Others date it between 330 and 320 BC and credit it to bronzesmiths of the royal court of Alexander the Great.

The funerary inscription on the krater reads:

ΑΣΤΙΟΥΝΕΙΟΣ ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΙΟΙ ΕΣ ΛΑΡΙΣΑΣ

The inscription is in the Thessalian variant of the Aeolian dialect: Ἀστιούνειος Ἀναξαγοραίοι ἐς Λαρίσας (Astioúneios Anaxagoraīoi es Larísas), "Astiouneios, son of Anaxagoras, from Larisa. If transcribed in Attic, the inscription would read: Ἀστίων Ἀναξαγόρου ἐκ Λαρίσης (Astíōn Anaxagórou ek Larísēs).

Greek
Ο κρατήρας του Δερβενίου είναι οστεοφυλάκιο και τεφροδόχο σκεύος που ανευρέθη,στις 16 Ιανουαρίου 1962, μέσα σ΄ ένα κιβωτιόσχημο τάφο, κοντά στο Δερβένι, 9,5 χλμ. βορειδυτικά της Θεσσαλονίκης. Αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της αρχαίας χαλκοπλαστικής. Ο κρατήρας σώζεται ακέραιος και το χρυσό του χρώμα οφείλεται στη μεγάλη περιεκτικότητα κασσίτερου στο κράμα του χαλκού.

Περιείχε λείψανα από την καύση νεκρού καθώς και ένα χρυσό τριώβολο του Φιλίππου του Β΄.

Εικάζεται ότι είναι έργο Μακεδόνα καλλιτέχνη, όμως είναι έντονες οι επιρροές από την αττική τέχνη.

Η κεντρική σκηνή του αγγείου καλύπτεται από το ζευγάρι Διόνυσος και Αριάδνη που εικονίζεται σε μία στιγμή χαλάρωσης, ενδεχομένως μετά από ερωτική πράξη. Το ζευγάρι πλαισιώνεται από Μαινάδες, αλλά και από άλλες αντρικές και γυναικείες μορφές. Η παράσταση στεφανώνεται από επίθετο ασημένιο κλαδί αμπέλου. Το κάτω τμήμα του λαιμού του αγγείου στολίζει ένα επίσης επίθετο κλαδί κισσού.

Τον ώμο του κρατήρα στολίζουν τέσσερα επίθετα τριδιάστατα αγαλμάτια. Είναι τοποθετημένα κοντά στις λαβές. Στην πρώτη όψη, αριστερά είναι ο Διόνυσος και δεξιά μια κοιμισμένη Μαινάδα. Στην άλλη όψη, αριστερά είναι ένας κοιμισμένος Σάτυρος και δεξιά μια Μαινάδα. Οι ελικωτές λαβές περιβάλλονται από κουλουριασμένα φίδια που πλαισιώνουν τέσσερα προσωπεία, πιθανά του Ηρακλή.

Ως κάτοχος του αγγείου αναφέρεται σε επιγραφή στο χείλος ο Αστιούνειος Αναξαγοραίοι ες Λαρίσας, δηλαδή ο Αστιούνειος, γιος του Αναξαγόρα, από την Λάρισα. Η θεσσαλική καταγωγή του κατόχου συνδέεται με την ομηρεία της αριστοκρατικής οικογένειας των Αλευάδων από το Φίλιππο Β' (334 π.Χ.) μετά την αποτυχημένη τους απόπειρα να αποτινάξουν τη μακεδονική κυριαρχία.

Ο κρατήρας εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.